SAARLOOS WOLFHOND - WZORZEC RASY

FCI – wzorzec nr 311 / 22.01.1999 / GB

SAARLOOS WOLFDOG ( Saarlooswolfhond)

TŁUMACZENIE: Elżbieta Wojtko
KRAJ POCHODZENIA: Holandia
DATA OPUBLIKOWANIA ORGINALNEGO WZORCA: 22.01.1999

UŻYTKOWOŚĆ: Wilczak Saarloosa nie był wyhodowany w celu uzyskania jakiejś szczególnej użytkowości. Posiada on zdolności bycia wiernym i niezawodnym psem towarzyskim i domowym.

KLASYFIKACJA F.C.I.:
Grupa 1 Psy pasterskie i zaganiające (za wyjątkiem psów pasterskich szwajcarskich)
Sekcja 1 Psy pasterskie. Niepodlegające próbom pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY:
Leendert Saarloos (1884-1969) kochał naturę i kochał także psy. Psy jednak zaczęły wydawać mu się zbyt uczłowieczone, postanowił, jako miłośnik Owczarków Niemieckich, przywrócić naturalną jakość tej rasie, by powstał lepszy pies użytkowy. Z tego powodu skrzyżował samca Owczarka Niemieckiego, Gerard van der Fransenum, psa w klasycznym typie pruskim, z Fleuri, wilczycą pochodzącą z syberyjskiej gałęzi Wilka Europejskiego (1932).

Krzyżując wstecznie potomstwo z ojcem, otrzymał podstawową populację zwierząt z jedną czwartą wilczej krwi. Nowa rasa, (European Wolfsdog), powstała w kolejnych cyklach eksperymentu, po ścisłej selekcji.

Jako że wyselekcjonowane zwierzęta z nowej rasy sprawdzały się jako psy przewodnicy niewidomych, były początkowo obserwowane pod kątem tych zdolności. Jednak pomimo zdolności użytkowych odziedziczonych po oryginalnym przodku, Gerardzie, predyspozycje stopniowo malały, jako wynik zwiększania procentu wilczej krwi, i stało się oczywiste, że psy tej rasy nie były w stanie stać się rasą użytkową czy psów przewodników.

Dziedzictwo Leenderta Saarloosa, psy nie użytkowe, lecz bliskie naturze, zostały oficjalnie uznane jako rasa w 1975r. Wtedy też nazwano rasę (Saarlooswolfhond), ku czci jej założyciela.
Oddajmy cześć temu, komu cześć się należy.
Od tego czasu “Holenderskie Stowarzyszenie Wilczaków Saarloosa” reprezentuje interesy rasy, wliczając w to także nowy wzorzec rasy.

WYGLĄD OGÓLNY:
Wilczak Saarloosa jest psem silnie zbudowanym, którego wygląd zewnętrzny (budowa ciała, ruch i szata) przypomina Wilka.
Budowa jest zrównoważona, SWH posiada dość długie kończyny, bez wrażenia bycia długonogim. U psów i suk istnieją wyraźne różnice w drugorzędowych cechach płciowych.

WAŻNE PROPORCJE:
Wilczak Saarloosa jest dłuższy niż wyższy. Szczęka górna i mózgoczaszka są w relacji długości 1:1.

ZACHOWANIE / TEMPEAMENT:
Pies żywy, tryskający energią, z oznakami dumnego niezależnego charakteru. Słucha tylko z własnej woli; nie jest uległy.
W stosunku do swego pana jest oddany i niezawodny w wysokim stopniu. Do obcych zachowuje się z rezerwą i nieco podejrzliwie. Jego rezerwa i wilcza chęć do ucieczki w nieznanych sytuacjach, jest typowa dla SWH i powinna zostać zachowana, jako typowa cecha rasy. Obcy zbliżający się do SWH, powinni mieć zrozumienie dla charakteru tych psów, dla ich dystansu i chęci ucieczki, cech, które niosą one w swoim dziedzictwie.
Przymuszenie do niepożądanego kontaktu z obcym, może prowadzić do przytłaczającego pragnienia ucieczki. Tłumienie tej skłonności, na przykład przez brak swobody psa na smyczy, może spowodować zachowania nerwowe.

GŁOWA:
Głowa powinna sprawiać wrażenie podobnej do Wilka, jej rozmiar powinien być w harmonijnej relacji do ciała. Widziana z góry i z boku, głowa ma kształt klina. Bardzo charakterystyczna jest linia prowadząca od kufy do dobrze wykształconego łuku jarzmowego. Razem z prawidłowym kształtem i położeniem oczu, linia ta daję pożądane wrażenie wilczego wyglądu.

CZĘŚĆ CZASZKOWA:
Czaszka: Czaszka jest płaska i szeroka. Szerokość nie powinna być przesadna, gdyż psuje to typowy kształt klinowaty głowy. Potylica i oczodoły nie są zaznaczone. Łuki brwiowe powinny łączyć się z czaszką linią płynną.
Stop: Przejście silnej kufy w mózgoczaszkę powinno tworzyć lekki stop.

CZĘŚĆ TWARZOWA:
Nos: Nos dobrze wypigmentowany. Grzbiet nosa prosty.
Wargi: Zamknięte. Ściśle przylegające.
Szczęka: Nie powinna wydawać się zbyt mocna w porównaniu do czaszki. Zbyt duża kufa zniekształca typowy wilczy kształt.
Żuchwa: Nierzucająca się w oczy.
Szczęki/Zęby: Szczęka i żuchwa są dobrze wykształcone i tworzą silny i kompletny zgryz nożycowy, który jest także akceptowalny, jako zgryz bardzo bliski nożycowemu.
Oczy: Preferowane żółte, migdałowego kształtu. Osadzone nieco skośnie, nie wypukłe ani niezaokrąglone, z dobrze przylegającymi powiekami. Ich wyraz jest uważny, ostrożny, ale niezaniepokojony.
Oczy są cecha bardzo charakterystyczną dla rasy, która uwypukla pożądany wilczy wygląd. Pożądane wrażenie osiągalne jest tylko przez oczy jasne. Duża wartość leży w kolorze, kształcie i prawidłowym ich osadzeniu w czaszce. U psów starszych, żółty kolor oczu może ciemnieć, ale pierwotna skłonność do koloru żółtego powinna być utrzymana. Skłonność do koloru brązowego jest niepożądana.
Oczodoły przechodzą w czaszkę linią płynną: oczodół zbyt wypukły wraz ze zbyt wypukłym łukiem brwiowym i silnie zaznaczonym stopem są niepożądane.
Uszy: Średniej wielkości, ruchome, trójkątne z zaokrąglonymi szczytami. Wnętrze ucha owłosione. Uszy są osadzone na poziomie oczu. Uszy są bardzo ruchome i wyrażają emocje i uczucia psa.
Niepożądane są uszy zbyt szpiczaste lub osadzone zbyt wysoko. Uszy osadzone zbyt mocno na boki, psują typowy wyraz głowy i dlatego są mniej pożądane.

SZYJA: Sucha i dobrze umięśniona, przechodząca w grzbiet w linii bardzo płynnej. Podobnie płynna linia prowadzi od gardła do klatki piersiowej. Szyja może być, szczególnie przy szacie zimowej, ozdobiona przepiękną kryzą. Skóra pokrywająca gardło jest skąpa i nierzucająca się w oczy. Typowe dla Saarloosów jest, że w swobodnym kłusie głowa i szyja tworzą linię prawie poziomą.

CIAŁO: Saarloos Wolfhond jest dłuższy niż wyższy.
Grzbiet: Prosty i silny.
Żebra: Normalnie wygięte.
Klatka piersiowa: płynna linia mostka przechodzi, co najwyżej do łokci. Klatka piersiowa i odległość między kończynami, widziane z przodu, wydają się dość szerokie. Powinno unikać się klatki piersiowej zbyt masywnej, gdyż zaburza to linię zewnętrzną, typową dla wytrwałego kłusaka. Linia zewnętrzna jest raczej smukła i bardzo wilcza.
Linia dolna: Napięta i nieco podciągnięta.

OGON: Szeroki i obficie owłosiony u nasady, sięgający przynajmniej stawu skokowego. Wydaje się nieco niżej osadzony, co często jest podkreślone niewielkim obniżeniem nasady. Ogon noszony jest zagięty lekko szablowato lub prawie prosto. Może być noszony nieco wyżej w pobudzeniu lub w kłusie.

KOŃCZYNY
KOŃCZYNY PRZEDNIE: Kończyny przednie są proste i dobrze umięśnione. Kość jest zaokrąglona w przekroju i niezbyt gruba. Nogi w relacji do ciała nie pozbawione wdzięku.
Łopatka: Dość szeroka i długa. Zwykle kątowanie około 30 stopni do pionu, nie przesadne.
Ramię: Tej samej długości, co łopatka, kątowanie między łopatką a ramieniem normalne, nie przesadne.
Łokcie: Przylegające do klatki piersiowej, niepodstawione. W wyniku krzywizny żeber i prawidłowej pozycji ramienia i kończyny przedniej, odległość między przednimi nogami jest umiarkowanie szeroka.
Łapy: Zajęcze, dobrze umięśnione i wysklepione z silnie rozwiniętymi poduszkami. To, wraz z silnym nadgarstkiem i śródręczem, jest odpowiedzialne za dobry elastyczny, sprężysty ruch. W statyce, dopuszczalne jest nieznaczne obrócenie łap na zewnątrz.

KOŃCZYNY TYLNE: Normalne ustawienie miednicy. W wyniku niżej osadzonego ogona, często podkreślonego nieznacznym obniżeniem, miednica wydaje się być umieszczona bardziej skośnie. Kątowanie kończyn tylnych jest w równowadze z kątowaniem kończyn przednich. Lekki ruch, typowy dla rasy, zależy bardzo od prawidłowego kątowania kolana i stawu skokowego. Najmniejsze odchylenia uniemożliwiają typowy ruch. Lekko krowie ustawienie jest dopuszczalne w statyce.
Udo: Normalnej długości i szerokości, silnie umięśnione.
Kolano: Kątowanie nieprzesadzone.
Staw skokowy: Kątowanie nie może być przesadne. Kości i mięśnie pozwalają na optymalne rozciągnięcie stawu skokowego.
Śródstopie: Dość długie (nie krótkie), średnio pochyłe.
Łapy: Dobrze rozwinięte i wysklepione.

CHÓD / RUCH: Wilczak Saarloosa jest typowym niemęczącym się kłusakiem, który może z łatwością przebyć duże odległości, w swoim własnym tempie. Swobodnym ruchem prawie nie męczy się i przypomina w tym Wilka. Saarloosa Wolfhond różni się mocno od innych ras bardzo specyficznym lekkostopym ruchem. Prawidłowy ruch naprzód zależy w dużej mierze od wielu różnych szczegółów budowy ciała, przede wszystkim wielki wpływ ma prawidłowe kątowanie kończyn. W kłusie swobodnym, niewymuszonym, Saarloos Wolfhond nosi głowę i szyję prawie poziomo: w tej pozycji, położenie oczu i klinowaty kształt głowy są szczególnie charakterystyczne. W wytrwałym kłusie, który to ruch jest typowy dla rasy, pies nie wykazuje zbyt obszernego ruchu kończyn, ponieważ, podobnie jak ruch zbyt szybki, mógłby on zepsuć lekki ruch, który jest wzorem ruchu oszczędzającego energię.

SZATA
SIERŚĆ: Szata letnia różni się bardzo od szaty zimowej. Zimą przeważa podszerstek, który razem z włosem okrywającym tworzy obfitą szatę, pokrywającą całe ciało i formującą wyraźną kryzę wokół szyi. W szacie letniej, przeważa włos okrywowy. Zmiany temperatury jesienią i zimą mogą mieć duży wpływ na podszerstek, ale skłonność do obfitego podszerstka zimą powinna zawsze występować. Ważne jest by sierścią pokryte były brzuch, wewnętrzna strona ud i worek mosznowy.

KOLORY: Kolory szaty mogą być:

·        Od jasnego do ciemnego odcienia koloru czarnego, zwane wilczastoszarym

·        Od jasnego do ciemnego odcienia brązu, zwane leśno-brązowym

·        Od jasno kremowo-białego do białego

·        Pigment nosa, powiek, warg i pazurów powinien być czarny dla odmiany wilczo-szarej i białej. Dla psów leśno-brązowych lub kremowo-białych powinien być wątrobiany. Szata jest bledsza na całej spodniej stronie ciała, wewnętrznej stronie kończyn i na tyle portek.
Zarówno odmiana wilczastoszara jak i leśno-brązowa Saarloos Wolfhond prezentuje ciemny kolor na zewnętrznej stronie kończyn. Powinna występować także wyraźna maska.

WIELKOŚĆ:
Wysokość w kłębie: Różni się u różnych Saarloosów.
Psy: od 65 do 75 cm
Suki: od 60 do 70 cm
Niewielkie odchylenia w górę są dopuszczalne.

WADY: Jakiekolwiek odstępstwo od powyższych punktów powinno być uznane za wadę, a ważność, z jaką wada jest postrzegana powinna być w dokładnej proporcji do jej stopnia nasilenia.
GŁOWA

·        Zbyt okrągłe, wypukłe oczy

·        Zbyt uwypuklony oczodół, który powoduje, że łuk brwiowy nie przechodzi w czaszkę linią płynną. Występuje to zwykle wraz ze zbyt silnie uwypuklonym stopem i zbyt okrągłymi oczami.

·        Uszy osadzone zbyt wysoko lub szpiczaste

·        Uszy zbyt szeroko rozwieszone

CIAŁO

* Zbyt głębokie, zbyt krótkie.

OGON

* Ogon zakrzywiony. Ogon noszony nad grzbietem.

KOŃCZYNY

* O zbyt grubej kości

SZATA

* Niewystarczające nasilenie kolorów jest mniej pożądane
* Ciemne siodełko jako skutek złej dystrybucji ciemnej sierści

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:

* Agresja lub nadmierna bojaźliwość
* Inny niż dopuszczalny kolor sierści
* Jakakolwiek forma agresji
Każdy pies przejawiający wyraźne fizyczne lub psychiczne odchylenia od wzorca powinien zostać zdyskwalifikowany.

N.B.: Psy muszą mieć dwa normalnie rozwinięte jądra, całkowicie pozostające w worku mosznowym.